Dmuchawce

                                                      Józef Czapski "Tumult i widma"

  Kiedy żłobimy prawdę, aby ją przeniknąć, ona żłobi nas, aby w nas wejść i stać się substancją naszej duszy.

  Człowiek może się wznosić w hierarchii coraz wyżej wtedy, gdy jego wychowanie będzie skończone, wtedy śmierć zostanie całkowicie pochłonięta przez życie.

  Jak gdybyśmy byli podporządkowani prawom sprawiedliwości absolutnej, prawdy i doskonałości wysiłku, powstałym w innym świecie harmonii i prawdy.

                                                  Dmuchawce

                                                      olej na płótnie, 40x30 cm.

Kasztan

                                                      Józef Czapski "Tumult i widma"

  Pociągała mnie mieszanina dziennika, drobnej osobistej przygody i wielkich zagadnień, ta bliskość fizjologii i metafizyki.

  W przełamaniu poprzez swój intymny świat wewnętrzny.

  Paraliż przez asymilację.

  Współczuję i boję się mego współczucia, bo czuję, jak bardzo jestem bliski tych samych cierpień i tych samych błędów.

                                                                             Kasztan

                                                            akryl na kartonie, 43x54 cm.

Obraz wszystkiego

                                                      Józef Czapski "Tumult i widma"

  To, co wydaje się cudzoziemcowi skostnieniem, to przeniesiona przez takie czy inne piekło forma wierności.

  Degas w liście z Luizjany opisuje czarne kobiety z dziećmi na rękach, zachwyca się egzotyką i mówi, że trzeba wracać, wracać i piłować w swoim kącie. Nie daje się unieść zachwytowi i wraca zawsze do tych samych do śmierci motywów tancerek i każdy ich ruch całe swe długie życie studiuje. Ja tu próbuję malować ten świat (na emigracji) dla mnie tak nowy, jakby dla mnie stworzony. Piękność tego życia jest zupełnie nieświadoma, na pewno nie urządzona i tym tak fascynująca.

                                                                       Obraz wszystkiego

                                                               olej na płótnie, 85x100 cm.

  

Jaskółka

                                                      Józef Czapski "Tumult i widma"

  Człowiek istnieje tylko jako forma uderzana, kształtowana przez drugą formę. Nie istnieje sam w sobie.

  Bóg, jeśli człowiek nic dla tego (życia duchowego) nie robi, nie daje w nim znaku życia, bo człowiek jest za tępy, żeby Go słyszeć.

  Wrażenie trzeźwego widzenia odczuwane w podróży jeszcze pogłębia smutek niż zwiększa radość.

                                                                               Jaskółka
                                                            akryl na kartonie, 35x50 cm.
   

Mężczyzna przy płocie

                                                     Józef Czapski " Tumult i widma"


  Gołębnik.

  Jak tylko jestem tam, gdzie nie ma Polaków, to robię się agresywny, żeby wiedzieli, że Polacy też są.

  Dumni nieszczęściem nie mogą za innych śladem iść tą samą drogą.

  Życie wewnętrzne wzrasta w siłę przeciw temu, co mu zagraża.

                                                         Mężczyzna przy płocie
                                                      olej na płótnie, 80x65 cm.

Kwiaciarka

                                                      Józef Czapski "Tumult i widma"

  Wytrawny prawnik

  Mieszanina wodewilu i wzniosłości.

  Jedno tylko jest niedopuszczalne między człowiekiem a człowiekiem: obojętność.

  Czy nie prościej zapomnieć o Polsce, jak najszybciej zerwać więzy  z krajem dalekim, biednym i zawsze nieszczęśliwym?

  On jest wspaniały, mówi o Kleopatrze tak, jakby żyła dziś. Cóż za poeta!

                                                                              Kwiaciarka

                                                                 olej na płótnie, 65x80 cm.

Chmury nad polem

                                                     Józef Czapski  "Tumult i widma"


  Zdało się oczom głupich, że pomarli, a oni są w pokoju.

  Simone Weil: Nie przeszłam przez takie rzeczy (sam jeden uratowany przy eksterminacji całego plemienia), ale wiem, że istnieją, więc cóż za różnica? Muszę dążyć, aby mieć o miłosierdziu Bożym pojęcie, które się nie zaciera, które się nie zmienia, cokolwiek los by mi zesłał i które mogłoby być przekazane każdemu człowiekowi.

  My, wygnańcy, jesteśmy obciążeni przeszłością, od której oderwać się nie chcemy, czy nie możemy, bardziej świadomi i czujni, że tej nabytej gorzko świadomości niejeden z nas nie chciałby oddać za najbardziej amerykańskie szczęście.

                                                                    Chmury nad polem

                                                            akryl na kartonie, 43x54 cm.